638بعضى ديگر بلند سخن مى‌گوييد با آن حضرت به صداى بلند سخن مگوييد، مبادا بى‌آن كه بدانيد اعمالتان تباه شود. كسانى كه پيش پيامبر خدا صدايشان را فرو مى‌كشند، همان كسانى‌اند كه خدا دل‌هايشان را براى پرهيزگارى امتحان كرده است؛ آنان را آمرزش و پاداشى بزرگ است».

يكى ديگر از آدابى كه رعايت آن موجب حرمت نهادن و تكريم مزور است، فرود آوردن صدا در ذكر و دعاست چراكه در حرم معصوم عليه السلام نبايد صدا را بلند كرد يا با زوار بلند سخن گفت. در محضر امام عليه السلام فرقى بين ديدن و نديدن آن حضرت نيست. ¹

همچنين ادب حضور در محضر حجت الهى اقتضا مى‌كند كه نه تنها انسان از سخن و اذكار غير الهى كه انسان را از ياد خدا غافل مى‌كند بپرهيزد، بلكه هنگام عبادات، زيارات و اعمال مستحبى به آرامى و آهستگى و بدون بلند كردن صدا، مناسك و اعمال زيارت را انجام دهد. من چه گويم كه تو را نازكى طبع لطيف تا به حدى است كه آهسته دعا نتوان كرد ²

رو به قبر و پشت به قبله نمودن در هنگام زيارت

زاير بايد پشت به قبله و رو به سوى قبر شريف امام عليه السلام نمايد و اعمال خويش را انجام دهد. رو به قبر امام بودن و پشت نكردن به آن چه در نماز و چه در غير، از اعتقادات شيعۀ اثنى عشرى است. ³ و خلاف آن يعنى پشت به قبر مطهر به هر دليل هتك حرمتى عظيم محسوب مى‌شود. زاير هر جا كه خوابيد يا استراحت نمود، بايد سعى نمايد پاهايش به طرف حرم مطهر امام عليه السلام نباشد. رعايت اين ادب تنها براى معصوم است و براى غير معصوم چنين ادبى ذكر نشده، بلكه ادب در زيارت مؤمنان و اولياى خدا آن است كه زاير پشت سر، يا بالاى سر، رو به قبله به دعا و زيارت مشغول باشد؛ اين مسأله حاوى نكته‌اى مهم است.