632 اذن دخول

يكى از آداب زيارت اذن دخول است. چنان‌كه قرآن مى‌فرمايد: «يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلاّٰ أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ »؛ ¹ اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، داخل اتاق‌هاى پيامبر مشويد مگر آن كه به شما اجازه داده شود. فقال عليه السلام : «

إذا سرت إلى إلباب فقف... ؛ هنگامى كه به درگاه مرقد رسيدى توقف كن». توقف كردن و اذن دخول گرفتن براى فهميدن آن جايگاه ويژه است، براى آن است كه زاير بداند اين‌جا نه خانه‌اى معمولى و نه قبرى معمولى است. و اين‌كه چه وادى مقدس‌تر از جايى كه پيكر معصوم را در خود جاى داده است.

جعبه‌اى كه چند ساعتى پيامبر خدا حضرت موسى عليه السلام را در خود جاى داده بود، آن چنان قداست يافت كه سمبل آرامش بنى اسرائيل شد. «وَ قٰالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ آيَةَ مُلْكِهِ أَنْ يَأْتِيَكُمُ التّٰابُوتُ فِيهِ سَكِينَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ ». ² در روايتى از ابن عباس آمده است: «تابوت همان صندوقى بود كه مادر موسى او را در آن گذاشت و به دريا افكند و هنگامى كه به وسيلۀ عمال فرعون از دريا گرفته شد و موسى را از آن بيرون آوردند، همچنان در دستگاه فرعون نگاه‌دارى مى‌شد و سپس به دست بنى اسرائيل افتاد، بنى اسرائيل اين صندوق خاطره‌انگيز را محترم مى‌شمردند و به آن تبرك مى‌جستند». ³

وقتى كه يك صندوقى كه ساعاتى پيامبر خدا موسى عليه السلام را در خود جاى داده چنين جايگاهى مى‌يابد، بى‌ترديد مكانى كه معصوم عليه السلام را در خود جاى داده است نبايد از قداستى ويژه برخوردار باشد و حريم آن حفظ گردد؟ پس هنگامى كه زاير به در حرم رسيد بايد بايستد. اين توقف ادب ويژه است و در حال توقف با خواندن دعا و اذكار وارده سعى كند تا رقت قلب و خشوع دل تحصيل نمايد؛ «و إنّ الرقّة علامة الإذن فلا