1131زيارت ديدارى است مشتاقانه با حضور در پيشگاه آن‌كه دوستش داريم و بزرگش مى‌شمريم. زيارت حضور در اماكن مقدس است و رويارويى با اولياى خدا و ائمۀ دين كه با حركت از شهر و ديار به شوق ديدار شروع مى‌شود، حركتى ظاهراً در مكان و به حقيقت در دل و جان،«زيارت حضور جسم و جان است در برابر خليفۀ اللّٰه در زمين، رهنماى عالم ظاهر و باطن، روشنگر راه زندگى و مشعل فروزان در مسير الى اللّٰه. زيارت برقرار كردن ارتباط قلبى است با حجت خدا، قرار دادن خويشتن است در حوزۀ روحانيت و فيض بخشى امام. و امام انسانى است متعالى و خدا نماى با ابعاد وجودى گسترده كه بار معنويتش را از آفريدگار مى‌گيرد و واسطۀ رحمت و خير رسانى است به آفريده‌ها». 1
برخى از زيارت كنندگان به جهت بزرگداشت امامان معصوم كه حجت‌هاى خداوند متعال هستند، ضريح آنها را مى‌بوسند. بوسيدن و دست ماليدن بر در و ديوار و ضريح زيارتگاه‌ها هيچ‌گاه مستقلاً مورد توجه زاير نيست، بلكه از نظر انتسابى كه بر امام يافته و قرب بسيارى كه خداوند دارد محبوب گشته و احترام و تكريم مى‌شود.
در واقع چون زاير به شوق ديدار پيشواى عزيز و كريم خود به خانه‌اش رو مى‌آورد، اما دسترسى به او پيدا نمى‌كند، بدين طريق شعلۀ عشق مقدس خود را نمايان مى‌كند و التهاب درون را آرامش مى‌بخشد. 2
زيارت قبور از ديدگاه قرآن
در قرآن آيات متعددى در خصوص زيارت قبور وجود دارد كه براى نمونه به سه آيه از سوره‌هاى بقره، نساء و كهف اشاره مى‌شود:
در آيۀ 25 سورۀ بقره خداوند به حضرت ابراهيم مى‌فرمايد: «و به‌ياد آر هنگامى كه قرار داديم خانۀ كعبه را محل امن و مرجع امر دين خلق و دستور داده شد كه مقام ابراهيم را جايگاه پرستش خدا قرار دهيد و از ابراهيم و فرزندش اسماعيل پيمان گرفتيم كه حرم خدا را از بت بپردازيد و از هر پليدى پاكيزه داريد، براى اين‌كه اهل