1085رسانده و در كنار آنها حاضر مى‌شوند و بر آنان درود مى‌فرستند و به راز و نياز مى‌پردازند. با توجه به مطالب ارائه شده مى‌توان گفت: سفرهاى زيارتى از قداست و اهميت خاصى برخوردار بوده‌اند؛ زيرا فرد در اين نوع سفرها با انجام اعمال خاصى به پرورش روح خود مى‌پرداخته و براى استحكام دين خود از مقام شامخ اين معصومين، سعادت دنيوى و اخروى خود را طلب مى‌كرده است.
از سوى ديگر، تأثير معنوى اين زيارت‌ها را مى‌توان اين گونه بيان كرد:
صرفه‌جويى در زندگى روزمره، تسويه حساب كردن، پرداخت بدهى به طلبكاران و حلاليت طلبيدن از خويشان، نزديكان و همسايگان خود تا با خاطر آسوده زيارت كنند. زيارت مؤمن را در آستانۀ ايمان مجسم و در عتبۀ اسوه‌هاى اخلاقى مى‌نشاند. در زيارت انسان متوجه خطاهايش شده و به آن اعتراف مى‌كند و به اين طريق در او بارقۀ اميد و مغفرت به وجود مى‌آورد.
بدين گونه، زيارت عامل تزكيۀ نفس و خودسازى و تربيت است. عامل توجه به خدا، تقرب به خدا تحول روحى و توجه و گناه‌زدايى است. بار معنوى زيارت تا حدى است كه گاهى يك انقلاب روحى، يك تحول، يك توجه در مزار معصوم، منشأ اثر در يك عمر است. لحظات «شب قدر» گونه‌اى كه براى زاير در كنار قبر اولياى پاك خدا حاصل مى‌شود. اينهاست آثار تربيتى و نقش سازندۀ زيارت اولياى خدا.
بنابر اين مى‌توان گفت نقش دين در زندگى مردم بالاخص كاركرد معنا بخشى آن بسيار مهم‌تر و عميق‌تر از آن است كه بتوان به سادگى آن را ناديده گرفت. دين يكى از مهم‌ترين و اصلى‌ترين منابع معنايى در حيات روز مرۀ مردم و انعكاس آن را مى‌توان در صدها اعمال، از جمله زيارت نيز به وضوح ديد.