1) . در اينجا براى تكميل سؤال و جواب ششم نظر خواننده رابه اين مطلب زير جلب مى‌كنم: الف: ابوشعيب محمد بن نصيرى نميرى از اصحاب امام هادى و در عصر عسكريين عليهم السلام بوده و رجال شناسان درباره او اندك و احياناً ضد و نقيض سخن گفته‌اند. مراجعه كنيد به: رجال كشى، ص437، اعلمى، كربلا، اختيار معرفة الرجال، طوسى، ج1، ص21، و ج2، ص805، آل بيت، قم، رجال ابن داود، ص511، ارموى، تهران، فرق الشيعه، نوبختى، ص93، نجف؛ احتجاج طبرسى، ج2، ص475. خرسان، 1403، مشهد؛ الغيبه، طوسى، 244، بصيرتى، قم؛ رجال العلامه، ص254، نجف؛ جامع المقال، طريحى، 128، تهران؛ جامع الرواة، اردبيلى، ج2، ص208؛ بهجة الآمال، عليارى، ج6، ص676، تهران. بحارالانوار، مجلسى، ج51، مؤسسة الوفا، بيروت؛ معجم رجال الحديث، خويى، ج17، ص336 چاپ نخست؛ ريحانة الأدب مدرس تبريزى، ج6، ص194. خيام، تهران؛ لغت‌نامۀ دهخدا، ماده نصير؛ اعلام المنجد، ايضا، و جز اينها. ناگفته نماند كه همه منابع ياد شده يكى از ديگرى گرفته و گاهى عين عبارت مرجع نخستين را آورده است. و آقاى دكتر على سليمان احمد در پاسخهاى مزبور ضمن اقرار به كمى اطلاعات درباره ابوشعيب، اضطراب مطالب را مستند به اوضاع خاص اجتماعى زمان ائمه دانسته و به استناد برخى منابع، در توثيق او كوشيده است. و نگارنده رانظر آن است كه اگر همه مردم درباره فرد يا جمعى، البته بدون وجود دليل قطعى و روشن، چيزى بگويند ولى آنها گويند ما چنان نيستيم وچنين هستيم، ما بايد سخن آن شخص يا جمع رابپذيريم و سخن ديگران را نپذيريم «وَلاٰ تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقىٰ إِلَيْكُمُ السَّلاٰمَ لَسْتَ مُؤْمِناً»؛ وبه هر كه سلامى به شما القا مى‌كند، نگوييد كه تو مؤمن نيستى ...»(نساء: 94) آقاى واعظ زاده در گزارشى از سفر سوريه، از سيد حسن امين فرزند مؤلف اعيان الشيعه رحمه الله نقل كرده‌اند كه او گفت: با اين كه آنان نزد والد ما مى‌آمدند و او چندان خوشبين نبود ليكن اكنون كه با اين صراحت، ادعاى جعفرى و اثنى عشرى بودن را دارند، بايد بپذيريم. ب: اما حسين بن حمدان خصيبى، كلام رجال نويسان و تراجم نگاران درباره او هم مختلف و گاهى موهن مى‌باشد. او اصلاً از مصر بوده و معلم بزرگ علويان كه به جنبلا آمده و بعد به بغداد رفته واخيراً در حلب مستقر شده و در شيخ بيرق حلب درگذشته است. او مذهب نصيريه را كه مؤسس آن محمد بن نصير نميرى بوده، ترويج مى‌كرده ومورد توجّه امراى آل بويه و آل حمدان بوده است. كتاب راست باش را به عضدالدوله اهدا كرده و هدايت كبرى را به سيف الدولۀ حمدانى تقديم داشته است. نك‍ : اعلام المنجد، ماده «خصب» و الأعلام، خيرالدين زركلى، ج2، ص236؛ رجال نجاشى، ص65. تحقيق استاد شبيرى.