61مىدهند و ديرى نمىپايد كه آنان به ناپسند بودن عمل خويش پى مىبرند، ولى افسوس كه ديگر اميدى به اصلاح كار نيست. پيامبر عظيمالشأن اسلام در نكوهش تفرقهافكنان مىفرمايد:
لَعَنَ اللّٰهُ مَنْ فَرَّقَ بَيْنَ الوالِدَةِ وَ وَلَدِها وَ بَينَ الْاَخِ وَ اخيٖهِ. 1
خدا لعنت كند كسى را كه ميان فرزند و مادر و برادر و برادر جدايى مىافكند.
جلب اعتماد مردم
بعضىها آن قدر پاك و با ايمانند كه ديگران در امور دين و دنياى خود به آنان اعتماد مىكنند و در گرفتارىها و سختىها، آنان را پشتوانه خويش مىدانند. بسيار نيكوست كه انسان به چنان مرتبه والايى دست يابد كه ديگران او را مايه دلگرمى خود بشمارند و اسرار و درخواستهاى خود را با او در ميان بگذارند. چنين فردى كه براى وجدان و شرافت انسانى احترام قائل است، در هيچ حالى، ارزشهاى معنوى خويش را فداى خواستههاى زودگذر دنيوى نمىكند. به يقين، خداوند به اين افراد كه پناهگاه و تكيهگاه مردمند، نظر لطف دارد و آنان را مشمول رحمت خويش قرار مىدهد. پيامبر اسلام، اعتماد مردم را مايه خوشبختى انسان مىداند و مىفرمايد:
كَفٰى بِالْمَرْءِ سَعٰادَةً أَنْ يُوثَقَ بِهِ فى أَمْرِ ديٖنِهِ وَ دُنْيٰاهُ. 2
در خوشبختى مرد همين بس كه در كار دين و دنيايش به او اعتماد كنند.