57تشكيل مىدهند و آبروى ديگران را بر باد مىدهند، در حالى كه هتك حيثيت يك انسان آبرومند در ديد شرع و عرف خطاست. آبروى افراد نبايد بازيچه پندارهاى ناصواب ما شود. پس در چنين مواردى، فرد بايد تعادل روحى خود را حفظ كند و اگر دليل و مدرك مستندى دارد، به دادگاه صالح مراجعه كند، نه اينكه با هياهو، حقوق ديگران را پاىمال سازد. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در نكوهش چنين رويهاى مىفرمايد:
لا يَزالُ الْمَسْرُوقُ مِنْهُ فِى تُهْمَةِ مَنْ هُوَ بَرئٌ مِنْهُ حَتّىٰ يَكُونَ أَعْظَمَ جُرْماً مِنَ السّارِقِ. 1
دزد زده كسانى را كه از دزدى بىخبرند، آن قَدر تهمت مىزند كه گناهش از خود دزد بيشتر خواهد شد.
ث
ثروت اندوزى
بىترديد، ثروت در رفع نيازهاى فردى و اجتماعى مىتواند اثربخش باشد.
ثروتمندى كه در مسير سازندگى تلاش مىكند، مىتواند اسباب آسايش اجتماعى را فراهم آورد و از شكافهاى عميق طبقاتى جلوگيرى كند. متأسفانه افرادى يافت مىشوند كه نه تنها از ثروت خود در راه منافع جمعى سود نمىبرند، بلكه از بكارگيرى آن در رونق زندگى شخصى خود نيز دريغ مىورزند. اين انباركنندگان ثروت، از چرخش صحيح پول در جامعه جلوگيرى مىكنند و سرمايهاى را كه مىتواند گشايشگر مشكلات ديگران باشد، در انحصار خود نگه مىدارند. اين افراد