38اهل بيت عليهم السلام را در تار و پود وجود خود تنيده يا از آن فاصله گرفته و جاده گمراهى را پيموده است. به هر حال، سعادت و شقاوت هر كس در گرو پاسخى است كه در چنته دارد. پيامبر خدا، محمد مصطفى صلى الله عليه و آله مىفرمايد:
لاٰ تَزُولُ قَدَما عَبْدٍ يَوْمَ الْقِيَامَةِ حَتىٰ يُسْأَلَ عَنْ ارْبَعٍ: عَنْ عُمْرِهِ فِيمٰا افْنٰاهُ وَ عَنْ شَبٰابِهِ فيما ابْلاٰهُ وَ عَنْ مٰالِهِ مِنْ ايْنَ اكْتَسَبَهُ وَ فِيمَا انْفَقَهُ وَ عَنْ حُبِّنٰا اهْلِ الْبَيْتِ. 1
روز قيامت، هيچ بندهاى قدم از قدم بر نمىدارد تا اينكه چهار چيز از او پرسيده شود: از عمرش كه در چه كارى آن را گذرانده است؛ از جوانىاش كه در چه كارى آن را صرف كرده است؛ از مالش كه آن را از كجا به دست آورده و در چه موردى خرج كرده است و از محبت ما اهل بيت.
پرسشگرى
اساساً هر پرسشى كه از اهل آن پرسيده شود، بر دانستههاى آدمى افزايد و درجهاى هم نزد خالق هستى مىيابد. اگر انسان رنج پرسيدن را بر خود هموار كند، در پرتو نور و روشنايى دانش، آرامش مىيابد. پرسيدن، عيب نيست و چيزى از مقام و مرتبه او نمىكاهد، بلكه ندانستن، عيب است. آدمى هيچگاه نبايد به خاطر حياى نابجا، لذت دانستن را از دست بدهد. پس شايسته است در هر موقعيتى، پرسشهاى خود را با عالمان مطرح كنيم.