31انسان مؤمن در غم روزى فرو مىرود و به هزاران ترفند دست مىزند تا نصيب و بهرهاى بيشتر عايدش شود. چگونه خاطر آسوده نداريم و در آرامش نباشيم وقتى كه آفرينندهاى مهربان، ناظر بر احوال بندگان است؟ آيا بهتر نيست كه براى دستيابى به زندگى زودگذر، زير بار منت و تملق نرويم و در هر حال، عزت و كرامت خويش را حفظ كنيم. به راستى كه آزادگان از جيفه دنيا و از بند تعلق آزادند. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله دراينباره مىفرمايد:
اَحَبُّ الْعَمَلِ الَى اللّٰهِ ثَلاٰثُ خِصٰالٍ: مَنْ اتَى اللّٰهَ بِمَا افْتَرَضَ عَلَيْهِ فَهُوَ مِنْ اعْبَدِ النّٰاسِ وَ مَنْ وَرَعَ عَنْ مَحٰارِمِ اللّٰهِ فَهُوَ مِنْ اوْرَعِ النّٰاسِ وَ مَنْ قَنَعَ بِمَا رَزَقَهُ اللّٰهُ فَهُوَ مِنْ اغْنَى النّٰاسِ. 1
بهترين كارها نزد خدا، سه كار است: انجام دادن واجبات و كسى كه واجبات خود را به جا بياورد، از عابدترين مردم است؛ دورى از گناهان و هر كس از محرمات اجتناب كند، از پارساترين مردم است؛ قناعت به داده خدا و شخصى كه به روزى خدا قانع باشد، از بىنيازترين مردم است.
بىاحترامى به والدين
پدر و مادر حق بزرگى بر انسان دارند؛ زيرا حيات و هستى انسانها، مرهون وجود والدين است و خدمات شبانهروزى فرزندان نمىتواند ذرهاى از تلاش خالصانه و بىدريغ آنان را پاسخگو باشد. چه بسيار ناپسند است اگر انسانى كه توان كوچكترين حركتى را نداشت و با مراقبت و نگهدارى والدين، به دوران شكوفايى و جوانى رسيده است، با ناسپاسى و نمكنشناسى