125

عفو به هنگام قدرت

هر انسانى حق دارد نسبت به آن مقدار حقى كه از او ضايع شده است، دادخواهى كند و حق خود را باز پس گيرد. با اين حال شايسته است انسان خود را به گونه‌اى تربيت كند كه عفو و بخشش را اصل قرار دهد و فقط در مواردى كه ضرورت دارد، از حق انتقام استفاده كند. اين خصلت، ويژه كسانى است كه از كرامت نفس و روحيه والاى گذشت برخوردارند. چه بسا ممكن است با اين روح بزرگوارشان، انسان‌هاى گناه كار و متجاوز را دگرگون سازند و به پاسدارى از حقوق ديگران، رهنمون شوند. پيامبر رحمت دراين‌باره مى‌فرمايد:

اذِا قَدَرْتَ عَلى عَدُوِّكَ فَاجْعَلِ الْعَفْوَ شُكْراً لِلْقُدْرَةِ عَلَيْهِ. ¹

وقتى بر دشمنت چيره شدى، عفو را شكرانه اين چيرگى قرار ده.

علاقه به كار

يكى از بزرگ‌ترين عوامل موفقيت در كارها، علاقه به كار است. كسى كه به كارى علاقه‌مند باشد، با تمام توان در انجام دادن آن مى‌كوشد. بر عكس، يكى از عوامل مهم در شكست انسان، نداشتن انگيزه است كه نه تنها انسان را به پيشرفت نمى‌رساند، بلكه روز به روز به شكست و ناكامى نزديك‌تر مى‌كند.

بنابراين، اگر خواهان آسايش جسمى و روحى هستيد، بايد كارى را انتخاب كنيد كه به آن علاقه‌مند باشيد. پيامبر اسلام در نكوهش علاقه نداشتن به كار و به اجبار كسى را به كار گماشتن مى‌فرمايد:

إِذٰا حٰاكَ فِى نَفْسِكَ شَيْئٌ فَدَعْهُ. ²

وقتى دل تو از كارى چركين است، از آن چشم بپوش.