55لذا در اين آيه فرمود: اينها نيكوكارى محسوب نمىشود. نيكوكارى به اين است كه تقواپيشه كنيد؛ «وَ لٰكِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقىٰ » . شما از همان درهاى معمولى خانهها وارد شويد و از خدا بترسيد تا رستگار شويد؛ «...وَ أْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ أَبْوٰابِهٰا وَ اتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ » .
علاوه بر اين، به گفتۀ تفسير مجمعالبيان از قول امام باقر عليه السلام ، اين آيه بيانگر يك اصل كلى است و آن اينكه براى اقدام به هر كارى بايد از راه صحيح آن وارد شد نه از راههاى انحرافى و غيرعادى.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمودند:
«أنا مدينة العلم و علي بابها...» ؛ «من شهر علمم و على به منزلۀ در آن است، داخل شهر نشويد مگر از در آن.» 1
حديث: در مورد كلمۀ «ابواب» همچنين امام باقر عليه السلام مىفرمايد: «ما ابواب خدا و دعوتكنندگان به سوى بهشت هستيم.» 2
اكنون اگر اين دو حديث را در كنار آيۀ «وَ أْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ أَبْوٰابِهٰا» قرار دهيم، يك حقيقت بىابهام و غيرقابل ترديد به دست مىآيد. وقتى پيامبر و قرآن را خانۀ اسلام بدانيم، كه هست، به ناچار درِ ورودى آن علىبن ابىطالب عليه السلام است و كسى كه اين درِ طبيعى و پيشبينى شده را، كه معمار آفرينش در شريعت تعبيه نموده است ترك كند، به ضلالت و گمراهى خواهد افتاد. روشن است كه اينگونه حضور در خانۀ اسلام، حضور بىاذن صاحب خانه است و تنها آن ورودى رسمى است كه از درِ خانه باشد؛ لذا اسلام بىولايت و بدون پيروى از امامان، انحراف و عبور از بيراهه است.