201از ارادۀ گناه پديد مى‌آيد، انسان را براى گناهان ديگر آماده مى‌كند.
اگر آدمى در مورد كوچكى از وسوسۀ شيطان پيروى كرد، براى تبعيّت از انگيزه‌هاى بزرگ‌تر شيطانى آماده مى‌شود؛ ولى اگر در همان گام نخست در مقابل وسوسه‌ها و انگيزه‌هاى گناهان كوچك استوار ايستاد، زمينه‌هاى بعدى از بين مى‌رود؛ لذا اين آيه مى‌فرمايد: آن‌ها كه در روز رويارويى اسلام و كفر (جنگ احد) فرار كردند، شيطان آن‌ها را بر اثر پاره‌اى از گناهان و تخلف‌هايى كه مرتكب شده بودند به اين لغزش مبتلا كرد.
هر انسانى، در هر مقامى از قرب كه باشد، نبايد خود را از خطر جاذبه و دافعۀ شيطان درونى و بيرونى در امان بداند؛ بلكه بايد همواره از خدا طلب بخشش و مغفرت كند كه خدا او را براى مصونيّت از گناه موفق بدارد. لذا هر روز در نمازها مى‌گوييم: «غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لاَ الضّٰالِّينَ » زيرا شيطان قسم خورده است هر طور كه شده، ما را به بيراهه بكشاند و تا حدّ كفر برساند.