160
- لَنْ يَنٰالَ اللّٰهَ لُحُومُهٰا...
در اين آيه به اهميت و اصالت نيت قربت در بارۀ قربانىها اشاره مىكند. آنچه از انفاق و قربانى به خدا مىرسد و عمل انسان را آخرتى مىكند، نيت و اخلاص است. لذا مىگويد: گوشتها و خونهاى اين قربانىها هرگز به خدا نمىرسد؛ «لَنْ يَنٰالَ اللّٰهَ لُحُومُهٰا وَ لاٰ دِمٰاؤُهٰا» .
بلكه آنچه به خدا مىرسد تقوى و پرهيزكارى شما بندگان است؛ «وَ لٰكِنْ يَنٰالُهُ التَّقْوىٰ مِنْكُمْ » و اينگونه خداوند چهارپايان را مسخّر شما كرد تا خدا را براى اينكه شما را هدايت كرده بزرگ شماريد و تكبير بگوييد؛ «كَذٰلِكَ سَخَّرَهٰا لَكُمْ لِتُكَبِّرُوا اللّٰهَ عَلىٰ مٰا هَدٰاكُمْ » و نيكوكاران را بشارت ده؛ «وَ بَشِّرِ الْمُحْسِنِينَ » . همانها كه مراسم حج را درست انجام دادند و قربانىها را با نيت قربت ذبح كردند و انفاق نمودند و سر به آستانۀ اطاعت حق سائيدند.
گوشت و خون قربانى به خدا نمىرسد، بلكه خودسازى كه در حج انجام مىگيرد از آنِ خداست.
نكتهاى عرفانى
در قرآن كريم گاهى به آياتى برمى خوريم كه به نوعى توضيح واضحات است؛ مثلاً در قربانى حج مىگويد: « اين قربانىها كه مىكنيد، گوشت و خون آنها هرگز به خدا نمىرسد، ليكن تقواى شما به او مىرسد» ؛ «لَنْ يَنٰالَ اللّٰهَ لُحُومُهٰا وَ لاٰ دِمٰاؤُهٰا وَ لٰكِنْ يَنٰالُهُ التَّقْوىٰ