158 شكرگزار باشيد؛ هرگز گوشت و خون آن‌ها به خدا نخواهد رسيد وليكن تقواى شما به او مى‌رسد. اين‌گونه آن‌ها را مسخر شما كرد تا خدا را به‌خاطر آن‌كه هدايتتان نموده، به بزرگى ياد كنيد. و نيكوكاران را مژده رسان؛ قطعاً خداوند از كسانى كه ايمان آورده‌اند دفاع مى‌كند؛ [زيرا] خدا هيچ خيانت‌كار كفرپيشه‌اى را دوست ندارد.»

قربانى كردن شتر چاق، كه مستمندان بسيارى را تغذيه كند، از شعائر الهى است؛ البته اين كار را كه يك عبادت است با شرك آلوده نكنيد و خون آن‌را به عنوان تقدس اينجا و آنجا نماليد، آنچه ما از شما مى‌خواهيم، تقوى و پرهيز از گناه است.

لغت: صَوٰافّ جمع صٰافَّة: برپا ايستادگان، دست‌ها و پاها جفت كرده‌ها.

وَجَبَتْ: فرو افتاد، نقش زمين گرديد. جُنُوب جمع جَنْب: پهلوها. وَجَبَتْ جُنُوبُهٰا: پهلوى شتران در حال نحر بر زمين افتاد. قٰانِع: مستمندى كه گدايى نكند، فقير قانع. مُعْتَرّ (عَرّ): فقيرى كه دست به گدايى باز كند.

در اين آيه باز سخن از قربانى است كه مى‌گويد: قربانى كردن شترهاى چاق و فربه را براى شما از شعائر الهى قرار داديم؛ «وَ الْبُدْنَ جَعَلْنٰاهٰا لَكُمْ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ ...» . بدن ، جمع بدنة ، است به معناى شتران بزرگ پروارى است كه اطعام نيازمندان كثيرى را پوشش مى‌دهد و تكيه بر آن، به خاطر بهره‌ورى آن است. لذا مى‌گويد: در چنين حيوانى براى شما خير و بركت است؛ «لَكُمْ فِيهٰا خَيْرٌ» . سپس كيفيت وچگونگى قربانى كردن آن‌را بيان مى‌كند: نام خدا را به هنگام قربانى كردن آن‌ها، در حالى كه بر پاها