101آنها گفتند: اگر ما هدايت را همراه تو پذيرا شويم و از آن پيروى كنيم، از سرزمينمان برداشته مىشويم؛ «وَ قٰالُوا إِنْ نَتَّبِعِ الْهُدىٰ مَعَكَ نُتَخَطَّفْ مِنْ أَرْضِنٰا» . آنها علاوه بر مشركان از قدرتهاى روم و ايران مىترسيدند كه ممكن است آنها بر پيامبر حمله كنند؛ زيرا پيامبر اسلام مىگفت، من مأمورم همه را به اسلام دعوت كنم.
گفتهاند اين سخن را عدهاى از قريش و حارث بن نوفل پيش كشيدند و به پيامبر خدا صلى الله عليه و آله عرض كردند: ما مىدانيم كه دعوت تو حق است اما چيزى كه مانع مىشود، ترس از هجوم دشمنان بر ماست كه ما را از زمين خود آواره سازند. 1
اين سخن را كسى مىگويد كه قدرتنمايى خدا در هلاكت فرعونيان را درك نكرده است؛ لذا خداوند در پاسخ آنها چنين مىگويد:
چرا آنها از دشمنان اسلام مىترسند، آيا ما حرم امنى در اختيارشان قرار نداديم؟ «أَ وَ لَمْ نُمَكِّنْ لَهُمْ حَرَماً آمِناً...» ، كه محصولات و نعمتهاى هر شهر و ديارى به سوى آنها سرازير مىشود؛ «يُجْبىٰ إِلَيْهِ ثَمَرٰاتُ كُلِّ شَيْءٍ» و اين يك روزى مخصوص از جانب ماست؛ «رِزْقاً مِنْ لَدُنّٰا» ولى اكثر آنها نمىدانند؛ «وَ لٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لاٰ يَعْلَمُونَ ».
فعل را در اينجا مضارع آورده؛ «يُجْبىٰ إِلَيْهِ » ؛ «به سوى آن سرازير مىشود» و به خاطر رساندن مفهوم استمرار است.