51(حال بندگان) هنگامى كه از هر گروهى، گواهى (بر كردار آنان) بياوريم و تو اى پيامبر گواه بر اين امت باشى.» پيامبر تا اين آيه را شنيد، منقلب شد و چشم‌هايش پر از اشك گرديد و فرمود: ديگر بس است.

علامه طبرسى در تعبيرى زيبا ذيل اين آيه مى‌نويسد:

وقتى كه شاهد و گواه (پيامبر) با شنيدن اين آيه، اين چنين دگرگون و اندوهگين شود، پس امت او كه بر او شهادت داده مى‌شود، چه بايد بكنند؟ ¹

9 عبادت رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله

رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله اولين كسى است كه به حق، معرفت كامل پيدا كرده و در درگاه الهى، پيشانى فروتنى بر خاك بندگى ساييده است. ايشان فرموده است:

كُنْتُ اوَّلَ مَنْ اقَرَّ بِرَبّي جَلَّ جَلالُهُ وَ اوَّلَ مَنْ اجَابَ. ²

من اولين كسى بودم كه مبدأ را شناختم و به توحيد اقرار كردم و اولين كسى بودم كه دعوت معبود را اجابت كردم.

نماز كه كمال خضوع بندگان در برابر پروردگار است، نور چشم رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله است. هم ايشان مى‌فرمايد:

«قُرَّةُ عَيْنِى فِى الصَّلوةِ؛ نماز نور چشم من است». ³

رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله شب تا صبح را به طور متناوب به عبادت و شب زنده‌دارى مشغول بود و چنين نبود كه تمام شب را استراحت كند. امام صادق عليه السلام درباره اين سيره نبوى مى‌فرمايد: