257گرفت. ايشان در موعظه و پيامى رسا كه اشكها را جارى ساخت، فرمود:
مَنْ قاٰمَ عَلىٰ مَريضٍ يَوْماً وَ لَيْلَةً بَعَثَهُ اللّٰهُ مَعَ ابراٰهٖيمَ الْخَلٖيلِ عليه السلام فَجٰازَ عَلَى الصِّراٰط كَالْبَرْقِ اللّاٰمِعِ وَ مَنْ سَعٰى لِمَريضٍ فى حاٰجَةٍ فَقَضاٰهاٰ خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ كَيَوْمٍ وَلَدَتْهُ امُّهُ. 1
كسى كه يك روز و يك شب پرستارى بيمارى را به عهده بگيرد، خداوند، او را با ابراهيم خليل عليه السلام محشور مىكند. پس همچون درخشش برقى از صراط مىگذرد و كسى كه در برطرف كردن نيازهاى بيمار تلاش كند و نياز او را برآورد، همانند روزى كه از مادر متولد شده است، از گناهان پاك مىشود.
برپا كردن خيمه پرستارى در مسجد پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به دستور آن حضرت در نخستين روزهاى حكومت اسلام در مدينه، از ديگر امورى است كه اهميت پرستارى را در نگاه ايشان نشان مىدهد. در سيره ابن هشام آمده است:
«يكى از اصحاب خاص پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به نام سعد بن معاذ را كه جراحت سختى در جنگ خندق برداشته بود، به دستور حضرت در مسجد در خيمه زنى از قبيله اسلم كه به او رُفيده مىگفتند، قرار دادند. رفيده در اين خيمه مجروحان جنگ را درمان مىكرد و به پرستارى و مراقبت از آنان مىپرداخت». 2
ايشان علاوه بر يادآورى پاداشها و آثار معنوى پرستارى، خود نيز به اين عمل ارزشمند اقدام مىكرد. علامه مجلسى از حضرت على عليه السلام نقل كرده است: «شبى تب وجودم را فرا گرفت و خواب را از من ربود. بدين جهت رسول خدا صلى الله عليه و آله نيز تا صبح بيدار بود و شب را بين من و نماز تقسيم مىكرد.
پس از نماز نزد من مىآمد و جوياى حال من مىشد و با نگاه كردن به من از وضعيت بيمارىام اطلاع مىيافت. و شيوه پيامبر تا طلوع صبح چنين بود.