256رسول خدا صلى الله عليه و آله با تأكيد بر عيادت بيمار، پاداش آن را در پيشگاه خداى متعال، چنين يادآور مىشود:
مَنْ عادَ مَريضاً فَجَلَسَ عِنْدَهُ ساعَةً أَجْرَى اللّٰهُ لَهُ عَمَلَ أَلْفِ سَنَةٍ لاٰ يعْصٰى اللّهَ فيها طَرْفَةَ عَيْنٍ. 1
كسى كه بيمارى را عيادت كند و ساعتى نزد او بنشيند، خداوند، پاداش عمل هزار سال را كه لحظهاى در آن معصيت نكرده باشد، به او ارزانى مىدارد.
پيامبر مهربان كه همواره جوياى احوال مسلمانان مىشد، شنيد يكى از يارانش بيمار شده است. پس به عيادت او رفت و كنار بسترش نشست و احوالپرسى كرد. بيمار گفت: در نماز مغرب كه با شما به جماعت خواندم، شما سوره «قارعه» را خواندى. تحت تأثير قرار گرفتم و عرض كردم: خدايا اگر من در پيشگاه تو گنهكار هستم و مىخواهى مرا عذاب كنى، در همين دنيا مرا عذاب كن. اينك مىبينى كه گرفتار بيمارى هستم. پيامبر اعظم صلى الله عليه و آله فرمود:
درست نگفتى. بايد بگويى:
رَبَّنٰا آتِنٰا فِي الدُّنْيٰا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنٰا عَذٰابَ النّٰارِ. (بقره: 201)
پروردگارا! هم در دنيا و هم در آخرت به من پاداش بده و مرا از عذاب دوزخ حفظ كن.
آنگاه پيامبر براى وى دعا كرد و او بهبود يافت. 2
پيامبر گرامى اسلام در آخرين روزهاى عمر خود، در آخرين خطبهاى كه در مدينه ايراد كرد، پس از دعوت همه مردم به مسجد، بر فراز منبر قرار