255 كمال عيادت بيمار در آن است كه دست بر (سر) او بنهى، حالش را بپرسى و از اينكه شب و روز خود را چگونه مى‌گذراند، بپرسى.

خوب است عيادت از بيمار سبك و كوتاه باشد تا مايه ناراحتى بيمار نگردد. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:

«خَيْرُ الْعِيادَةِ أَخَفُّها؛ ¹ بهترين عيادت آن است كه سبك‌تر برگزار شود».

در روايتى آمده است كه مسلمانان ديدند پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله سر به آسمان برداشت و لبخندى زد. علتش را پرسيدند. فرمود: از دو فرشته‌اى تعجب كردم كه از آسمان به زمين فرود آمدند و به سراغ بنده مؤمن و درست‌كارى در مصلايش كه در آن نماز مى‌خواند، رفتند تا عمل روز و شب او را بنويسند.

وى را در نمازگاهش نيافتند. پس به آسمان رفتند و عرض كردند: اى پروردگار ما! به سراغ فلان بنده مؤمنت در مصلايش رفتيم تا عمل شبانه‌روز او را بنويسيم، ولى پيدايش نكرديم، بلكه او را در دام بيمارى يافتيم. خداى عزوجل فرمود: براى بنده ما تا زمانى كه در دامن من است، مانند خير و ثوابى را بنويسيد كه در زمان سلامتى‌اش در شب و روز انجام مى‌داد؛ زيرا بر من است كه وقتى سلامتى را از او بازمى‌گيرم، پاداش كارى را كه در زمان تندرستى‌اش مى‌كرد، برايش بنويسم. ²

اين سخن نشان‌دهنده ارزش بيمار نزد پروردگار است. «حتى آفريدگار در روز رستاخيز مى‌فرمايد: آدمى زاد! بيمار شدم، مرا عيادت نكردى. آدمى گويد: خدايا، چگونه تو را كه پروردگار جهانيانى، عيادت كنم؟ يزدان پاسخ مى‌دهد: مگر نمى‌دانستى كه فلان بنده‌ام بيمار بود و او را عيادت نكردى؟ مگر نمى‌دانستى كه اگر او را عيادت مى‌كردى، مرا نزد او مى‌يافتى». ³