241و چهار هزار اوقيه نقره از جمله آنهاست). ¹عقيل بن ابى طالب سوزنى را بدون اجازه با خود برد. ناگهان شنيد كه منادى ندا مى‌دهد هر كس از غنايم چيزى برده است حتى سوزن و نخ، برگرداند. وى سوزن را برگرداند. حضرت گرفت و كنار ديگر غنايم گذاشت. آنگاه در كنار شترى ايستاد و از كرك شتر اندكى كند. آن را بين دو انگشت خود قرار داد و به مردم اعلان كرد: من از غنايم حتى از اين كرك تنها يك پنجم سهم دارم. خيانت بر خائن، عار و ننگ و آتش است. ²

در آن بيمارى كه به رحلت حضرت انجاميد، باخبر شد كه چند درهم از بيت‌المال نزد وى مانده و آن را تقسيم نكرده است. فرستاد آن را از نزد يكى از همسران حضرت آوردند و در مورد خاصش تقسيم كرد. آن‌گاه خطاب به خود فرمود: تو چه فكر مى‌كردى اگر خدا را ملاقات مى‌كردى، در حالى كه اين درهم‌ها نزد تو بودند؟ ³

شخصى از آن حضرت طلب داشت و در مطالبه خود درشتى مى‌كرد.

رسول اكرم صلى الله عليه و آله همچنان ساكت بود، ولى اصحاب برآشفتند و درصدد تأديب او برآمدند. ايشان فرمود: متعرض او نشويد. بگذاريد صاحب حق، حرف خود را بزند. آن‌گاه دستور داد شترى هم‌سال شتر او بخرند و به او بدهند.

گفتند: هم‌سال آن پيدا نمى‌شود و هر چه هست، بهتر از مال اوست. فرمود:

همان بهتر را به او بدهيد. ⁴

رسول اكرم صلى الله عليه و آله با اين روش خود، عدل و رحمت را به هم آميخته بود و راه و رسم حكومت را به فرمانروايان دنيا مى‌آموخت تا بدانند كه منزلت آنها در جوامع بشرى، مقام و مرتبه پدر مهربان و خردمند است، نه مرتبه آقا و سرور.

بايد همه جا مصلحت و صلاح زيردستان را در نظر بگيرند، نه اينكه