222تصميم قريش، در پى مقابله با هجوم مشركان برآمد. ايشان خوش نداشت كه جنگ‌جويان مسلمان در بيرون شهر مدينه با دشمن روبه‌رو شوند، بلكه برخورد با مشركان را در مدينه ترجيح مى‌داد. ¹

ازاين‌رو، نظر خود را با اصحاب در ميان گذاشت و آنان را به مشورت فراخواند.

بزرگان مهاجر و انصار نيز ديدگاه پيامبر را پسنديدند و با ايشان هم‌عقيده شدند، ولى جوانان كه بسيارى از آنان به دليل كوچكى، در نبرد بدر شركت نكرده بودند، به شوق شهادت، با اين رأى مخالفت كردند و گفتند: اى رسول خدا! ما را بر سر دشمن ببر تا گمان نكنند كه ترسيده‌ايم و از ناتوانى و زبونى در شهر مانده‌ايم. ²

در نتيجه اصرار آنان، رسول خدا صلى الله عليه و آله ، نظر جوانان را مقدم داشت و تصميم به حركت گرفت. پس به خانه رفت، سلاح پوشيد و آماده حركت شد. ايشان در پاسخ به ياران جوانش كه در پى توبيخ صحابى بزرگ سعد بن معاذ و اُسيد بن حضير، از اصرار خويش معذرت خواستند، فرمود: پيامبرى را سزاوار نيست كه لباس جنگ بپوشد و بى‌آنكه جنگ كند، آن را از تن در آورد.

اكنون بنگريد به آنچه انجام مى‌دهيد و به نام خدا رهسپار شويد كه اگر شكيبا باشيد، پيروز خواهيد شد. ³

نيكويى مشاوره و شخصيت دادن به ياران جوان، نزول اين آيات را به همراه داشت:

فَبِمٰا رَحْمَةٍ مِنَ اللّٰهِ لِنْتَ لَهُمْ وَ لَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لاَنْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَ شٰاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ فَإِذٰا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ إِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ . (آل عمران: 159)