108 از دنيا به قدر حاجت بسنده كرد و چشم‌ها را به آن خيره نساخت. از نظر پهلو، لاغرترين و از نظر شكم، گرسنه‌ترين آنها بود. همانا رسول خدا صلى الله عليه و آله بر روى زمين غذا مى‌خورد و همانند بندگان مى‌نشست و كفش خود را به دست خويش پينه مى‌زد و لباسش را وصله مى‌كرد و بر الاغ لخت سوار مى‌شد و ديگرى را هم‌رديف خود سوار مى‌كرد. چون ديد پرده‌اى در خانه‌اش تصوير دارد، به يكى از زنان خود فرمود: اين پرده را از من پنهان كن؛ زيرا هر وقت به آن نگاه مى‌كنم، به ياد دنيا و زخارف آن مى‌افتم. ¹

امام باقر عليه السلام مى‌فرمايد:

مقدارى حلوا خدمت رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله آوردند، ولى آن حضرت ميل نفرمود. عرض شد: آيا خوردن آن حرام است؟ فرمود: خير، ولى دوست ندارم خود را به اين‌گونه غذاها عادت بدهم. سپس فرمود: نعمت‌هاى پاكيزه خود را در زندگى دنيايتان (خودخواهانه) صرف كرديد. ²

در روايتى وارد شده است:

مٰازٰالَ طَعٰامُهِ الشَّعِيرَ حَتَّى قَبَضَهُ اللّٰهَ الَيْهِ. ³

تا هنگام رحلت، نان سفره وى، نان جو بود.

در مورد زيرانداز پيامبر نيز روايت شده است:

«وَ كٰانَ فِراشُ رَسُولَ اللّٰه صلى الله عليه و آله عَبٰائَهُ؛ عبا، فرش حضرت بود.» زهد واقعى را در روى گردانى وى از دنيا به خوبى مى‌ديدند: