107 وَ لاٰ تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلىٰ مٰا مَتَّعْنٰا بِهِ أَزْوٰاجاً مِنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيٰاةِ الدُّنْيٰا. (طه:131)

چشمان خويش را به آنچه متاع دنيا به شمار مى‌آيد و ما برخى را از آن بهره داده‌ايم، خيره مكن كه اينها شكوفه‌اى بيش نيستند.

علاقه‌مندى به دنيا منشأ هر خطر و گناهى است. انسان زاهد كسى است كه وقتى متاع دنيا را از دست داد، متأسف نشود و هنگامى كه متاع دنيا را به دست آورد، فرحناك نگردد:

لِكَيْلاٰ تَأْسَوْا عَلىٰ مٰا فٰاتَكُمْ وَ لاٰ تَفْرَحُوا بِمٰا آتٰاكُمْ . (حديد: 23)

تا بر آنچه از دست شما رفته است، اندوهگين نشويد و به آنچه به شما داده است، شادمانى نكنيد.

انسان زاهد را مى‌توان به راحتى از رفتار و كردارش در زندگى شناخت. آنان‌كه به متاع دنيا توجه ندارند و از خداى خود رزق حلال مى‌طلبند، با كسانى كه براى به دست آوردن كالاى دنيا شب و روز نمى‌شناسند، متفاوتند. درباره رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله آمده است كه ايشان زندگى بى‌آلايشى داشت. در مورد مسكنشان آمده است:

تَوَفَّى رَسُولُ اللّٰه صلى الله عليه و آله مٰا وَضَعَ لَبِنَةٌ عَلَى لَبِنَةٍ. ¹

رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله در حالى درگذشت كه خشتى را بر روى خشتى ننهاده بود.

در مورد غذاى ايشان آمده است:

مٰا اكَلَ خُبْزُ بُرٍّ قَطُّ وَ لاٰ شَبَعَ مَنْ خُبزِ شَعيرٍ قَطُّ. ²

هيچ‌گاه نان گندم نخورد و هيچ‌گاه از خوردن نان جو، خود را سير نساخت.

مردان الهى كه از زندگى در عالم خاك، مقصدى عالى را مى‌جويند، هرگز خود را به آرايه‌هاى دنيايى وابسته نمى‌كنند. حضرت على عليه السلام در وصف پيامبر گرامى اسلام مى‌فرمايد: