94 تَأَخَّرَ فَلاٰ إِثْمَ عَلَيْهِ لِمَنِ اتَّقىٰ وَ اتَّقُوا اللّٰهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّكُمْ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ ) ¹

«خداوند را در روزهايى چند (11، 12، 13 و ذيحجه) ياد كنيد و هر كه در «دو روز» شتاب كند (و از منى به مكه برود) مرتكب گناهى نشده است. و هر پرهيزگارى كه تأخير كند (وشب سيزدهم نيز در منى بماند) گناهى نكرده است، از خدا بترسيد و بدانيد كه همگان به پيشگاه وى گرد مى‌آييد».

در تفسير آيه آمده است كه معناى آن رخصت در جواز كوچ كردن در روز دوم از ايام تشريق (روز داوزدهم ذيحجه) مى‌باشد، اگرچه بهتر آن است كه شب سيزدهم را نيز در منى بماند و در روز آن به سوى مكه كوچ كند تا اين كه عبادت همه سه شبانه‌روز بيتوته در منى را به دست آورده باشد. ²

وقت رمى در ايام تشريق

در وقت رمى در روز 11 و 12 ذيحجه اختلاف نظر وجود دارد. فقهاى شيعه در مورد وقت آن چنين فرموده‌اند: وقت انداختن سنگ از اول طلوع آفتاب تا غروب آفتاب روزى است كه شب آن روز را بيتوته كرده است. و در شب جايز نيست. ³اما فقهاى مذاهب چهارگانه اهل سنت در اين مورد اتفاق نظر دارند كه بايد رمى جمرات سه‌گانه بعد از زوال خورشيد (ظهر شرعى انجام پذيرد. «حنفيه» و «مالكيه» گفته‌اند: اگر قبل از ظهر «رمى» نمايند