58
اَنْ يَحْمَدَكَ عَلَيْهِ احَدٌ الاَّ اللّهُ عَزَّ وَ جَلَّ» 1.
«عمل خالص آن است كه از كسى جز خدا انتظار ستايش نداشته باشى».
خدا نكند، هدف انسان از رفتن به مكه، بزرگ منشى و اظهار وجود و اعلام قدرت و امكانات باشد. زيرا قرآن مىفرمايد:
«تِلْكَ الدّٰارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُهٰا لِلَّذِينَ لاٰ يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَ لاٰ فَسٰاداً» 2.
«بهشت ابدى را تنها براى كسانى قرار مىدهيم كه ارادۀ بزرگى و فساد در زمين نداشته باشند. اخلاص عمل، از خود عمل مشكلتر است».
امامان ما، در سحرهاى ماه رمضان از خداوند چنين درخواست مىنمودند:
«اَللّهُمَّ طَهِّرْ قَلْبى مِنَ الشِّرْكِ وَ عَمَلى مِنَ الرِّيٰاء وَ لِسٰانى مِنْ الْكِذْبِ وَ عَيْنى مِنَ الْخِيٰانَةِ» 3.
«خدايا! قلبم را از توجه و تكيه بر غيرخودت و عملم را از ريا زياد و زبانم را از دروغ و چشمم را از نگاههاى ناپاك و خيانتبار حفظ فرما».
بهرحال، مسألۀ اخلاص شرط صحت و قبولى عمل است. حيف است كه انسان اين همه پول خرج كند و اين همه راه برود، امّا روزى كه پردهها كنار رفته، اسرار فاش مىشود، ببيند كه كارش پوچ و عملش ريا بوده است. خدايا به همۀ ما، در همۀ كارها، اخلاص مرحمت فرما.