198آمده‌ايم كه ما را زنده كرد ¹ و از ظلمات جهل و شرك و تفرقه به نور توحيد و علم و وحدت، فراخواند.

خدا را شكر كنيم كه در دنيا، قدم در بهشت گذاشتيم، زيرا در حديث مى‌خوانيم كه حد فاصل منبر پيامبر گرامى(صلّى اللّٰه عليه و آله) و خانه حضرت كه اكنون محل قبر آن بزرگوار است، باغى از باغهاى بهشت است ².

به هر حال، در مسجد پيامبراكرم(صلّى اللّٰه عليه و آله) بنشين و به بارگاه حضرت نظاره كن. گوش دل را خوب باز كن، شايد كه پيام‌هايى بشنوى كه مى‌گويد: اى مسلمانان! اين مسجد با ده ستون از درخت خرما بناگرديد و چند صد متر بيشتر نبود، ولى به خاطر رهبرى‌هاى رسول خدا(صلّى اللّٰه عليه و آله) و اتحاد مسلمين، لرزه بر اندام تمام ابرقدرتهاى زمان خود انداختند، ولى امروز، به جاى درخت خرما پايه‌هايى از سنگ و سيمان دارد و مسجدى است بيش از پانزده هزار متر مربع كه جمعيتى بيش از يك ميليون نفر را در جاى مى‌دهد، امّا لرزه بر اندام هيچ ظالمى نمى‌افكند. راستى، چه شد كه نماز و مسجد روح خود را از دست داد؟

آرى، كنار زدن رهبرانى همچون ائمه اطهار(عليه السّلام) جز اين، نتيجه‌اى ندارد.

كمى به مرقد رسول خدا(صلّى اللّٰه عليه و آله) نگاه كن. اينجا، خانۀ شخصى پيامبر عزيز(صلّى اللّٰه عليه و آله) بوده كه تا سال 88 هجرى