120اى حسين(عليهالسّلام)!
اى زلال ايمان.
مرد عرفان و سلاح.
در دعاى عرفه.
تو چه خواندى، تو چه گفتى، كامروز.
زير هر خيمۀ گرم.
يا كه در سايۀ هر سنگ بزرگ.
يا كه در دامن كوه.
حاجيان گريانند.
با تو در نغمه و در زمزمهاند.
ولى، با همه اهميتى كه صحراى عرفات براى زائران خانه دارد، كربلا و زيارت امام حسين(عليهالسّلام) حساب ديگرى دارد، امام صادق(عليهالسّلام) فرمود:
«اِنَّ اللّهَ تَبٰارَكَ وَ تَعٰالىٰ يَتَجَلّى لِزُوّارِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ(عليهالسّلام)، مِثْلَ اهْلِ عَرَفٰاتٍ يَقْضى حَوٰائِجَهُمْ وَيَغْفِرُ ذُنُوبَهُمْ وَ يُشفّعُهُم فى مَسٰائِلِهِمْ ثُمَّ يَأْتى اهْلَ عَرَفٰاتٍ فَيَفْعَلُ بِهِمْ ذٰلِكَ» 1.
خداوند متعال، قبل از زائران خانۀ خدا به زائران امام حسين(عليهالسّلام)، لطف مىكند، براى آنان تجلى نموده، دعاهايشان را مستجاب مىكند، گناهانشان را مىبخشد و در مشكلاتشان امداد مىدهد، بعد نظر مرحمت خود را به اهل عرفات و حجاج مىافكند.
امام صادق(عليهالسّلام) فرمود: كسى كه در روز عرفه، امام