119و اين روز براى دعا در تمام ايام سال، داراى امتياز است، و بايد كه چنين باشد، زيرا دعاها، همراه دعاى حضرت مهدى«عج» به آسمان بالا مىرود، و مغفرت و بخشش در آن روز به سوى مردم سرازير مىشود.
حسين(عليهالسّلام) و عرفه
اى حسين(عليهالسّلام)!
تو در اين دشت چه خواندى كه هنوز.
سنگهاى «جَبَلُ الرَّحْمَة» از گريۀ تو نالانند؟!
عشق را هم ز تو بايد آموخت.
و مناجات و صميميت را.
و عبوديت را.
و... خدا را هم بايد ز كلام تو شناخت:
در دعاى عرفه.
تو چه گفتى؟ تو چه خواندى، كه هنوز.
تب عرفان تو در پهنۀ اين دشت بجاست؟
پهن دشت عرفات.
وادى «معرفت» است.
و به «مشعر» وصل است... وادى شور و «شعور».
دشت از نام تو عرفان دارد.
و شب از ياد تو عطرآگين است.
آسمان، رنگ خدائى دارد.
و تو گوئى به زمين نزديك است.