189پيشوايان معصوم شيعه و بزرگداشت مناسب فراهم نبود.
ائمۀ ما يكى از برنامههاى شان احياى حق و تجليل از فضايل اهلبيت بود كه در طول زمان سلطۀ امويان و عباسيان برخورد حذفى با آن مىشد و سعى مىكردند تا مردم با جبهۀ نور و حق و كرامت اين خاندان آشنا نشوند. زيارت، يك گام روشن و عملى در راه مبارزه با شيوۀ دشمنان در كتمان حقايق و پردهكشى بر فضايل اهلبيت بود و از اين طريق راهها و شايستگىها و ارزشها نمود پيدا مىكرد. بهخصوص در دورهاى كه قبر اميرالمؤمنين مخفى بود، در همان شرايط خفقانبار، ائمه به زيارت جدّشان حضرت امير مىشتافتند.
صفوان جمّال - يكى از اصحاب امامصادق(ع) - نقل مىكند:
همراه امامجعفرصادق(ع) به كوفه براى ملاقات با منصور مىرفتيم. حضرت فرمود:
صفوان! شتر را همينجا بخوابان. اينجا قبر جدّم اميرالمؤمنين(ع) است.
شتر را خواباندم. حضرت فرود آمد، غسل كرد. لباسهاى خود را عوض كرد و بسيار تكريم و احترام نمود. آنگاه فرمود:
- هر كار مىكنم تو هم انجام بده.
آنگاه بهسوى آن سنگهاى گداخته - محلّ قبر اميرالمؤمنين - رفت و به من فرمود:
قدمهايت را كوچك بردار، سرت را به طرف زمين بگير، براى هر گام تو، پاداش صدهزار حسنه نوشته مىشود و سيّئات محو مىگردد...
آنگاه رفت و من هم همراهش رفتم، در حالى كه سكينه و وقار بر ما حاكم بود و تسبيحگويان و تقديسكنان رفتيم تا به محلّ قبر حضرت رسيديم و زيارت خوانديم... آنگاه امامصادق(ع) چند درهم به من داد و من قبر را با آن پول مرمّت كردم...». 1