223
فصل يازدهم:رمى جمرات
گياهان، حيوانات و انسانها، هريك بهگونهاى، ناسازگارِ با خود را دفع و ملايم با خويش را جذب مىكنند. جذب و دفع در سطح طبيعت و نيز در انسانهاى عادى، گاه بهصورت شهوت و غضب، گاهى به صورت محبّت و عداوت، زمانى به صورت ارادت و كراهت و... نمايان مىشود، اما در مؤمنانْ رقيقشدۀ آندو به صورت تولّى و تبرّى تجلّى مىكند. حجگزارى كه به تولّى راستين و تبرّى صحيح رسيده، جذب و تولّى او هنگام بيتوته در منا در ياد خدا متجلّى است؛ چنانكه دفع و تبرّى او در مناسك روز، تجلّى دارد.
با توجه به سخن خداى سبحان دربارۀ قربانى: لَنْ يَنٰالَ اللّٰهَ لُحُومُهٰا وَ لاٰ دِمٰاؤُهٰا وَ لٰكِنْ يَنٰالُهُ التَّقْوىٰ مِنْكُمْ 1مىتوان گفت: بيان قرآن دربارۀ جلوهگاه تبرّى مزبور، يعنى رمى جمرات، نيز اين است كه سنگريزهها شيطان را رجم و طرد نمىكند بلكه اين انزجار درونى شماست كه شياطين انس و جن را مىراند و شما را از هر شيطنت درونى و بيرونى محافظت مىكند.
در مورد رمى جمرات بايد توجه داشت كه نه آن جمره، شيطان است و نه اين سنگزدنْ رمى شيطان؛ زيرا رمى جمرات در زمان جاهليت نيز مرسوم بود؛ چنانكه در اين زمان هم گاهى برخى شياطين انسى اين رمى را انجام مىدهد. بديهى است كه شيطان هرگز با هفت سنگ طرد نمىشود. تنها راه طرد شيطان و درامان ماندن از آسيبهاى او استعاذۀ