200

اسرار سعى

1. سعى بين صفا و مروه، به سوى حق دويدن است؛ چنان‌كه تردّد بين آن دو كوه به معناى بودن در حالتِ ممدوحِ بين خوف و رجاست. ¹ مؤمن همواره بين خوف و رجا به سر مى‌برد، اگرچه شدت و ضعف آن دو در مقاطع مختلف زندگى او، متفاوت است و اين سرّ در سعى بين صفا و مروه جلوه‌گر است.

2. سعى حج‌گزار و معتمر آنگاه كه رو به جانب صفا دارد اين است كه خود را تصفيه كرده و از صفاى الهى برخوردار شود و وقتى به سوى مروه مى‌رود، سعى مى‌كند تا مروّت و مردانگى به دست آورد؛ زيرا «مروه» رمز مروّت و مردانگى، و «صفا» نشان تصفيه و تهذيب روح است. چنان‌كه امام‌صادق(ع) فرمود:

«وَاصْفُ رُوحَكَ وَسِرَّكَ لِلقاء اللهِ يَوْمَ تَلْقاهُ بِوُقُوفِكَ عَلَى الصَّفا وَكُنْ ذامُرُوَّةٍ مِنَ اللهِ نَقيّاً أوْصافَكَ عِندَ المَرْوَة» . ²

اصل و منشأ تشريع اين رفت و آمد آن است كه، هاجر به اميد يافتن آب براى نوزاد خود، هفت بار از كوه صفا به مروه و از مروه به صفا آمد، ³ ليكن سرّ سعى، همان‌گونه كه بيان شد، نيل به صفا و باريافتن به مروّت و مردانگى است. بنابراين، حج‌گزار و معتمرِواقف و نائلِ به سرّ سعى، ديگر چونان جوانمردان به سوى كار ذليلانه دست دراز نمى‌كند. چنان‌كه سرور آزادگان امام‌حسين(ع) فرمود: نه پاى گريز دارم و نه دست تسليم و ذلت به كسى خواهم داد؛

«لاوَاللهِ لاأُعطيكُمْ بِيَدى إعْطاءَ الذَّليلِ وَلاأفِرُّ فِرازَ الْعَبيدِ» . ⁴

* * *