175آشكار است. از اينرو بر اساس رهنمود امامسجاد(ع)، آنكه هنگام احرام بستن، از قلب نگذارند كه: «خدايا! از هرچه غير توست دست شستم و فقط به ولاى تو دل بستم» در حقيقت به ميقات نرفته و احرام نبسته است! البته مرادْ نفى كمال است، نه نفى صحت.
غسل احرام
راز استحباب غسل در ميقات، طبق بيان نورانى امامسجاد(ع) اين است كه حجگزار با انجام آن تطهير خود را از گناه و لغزش قصد كند. پس نظافت در ميقات، افزون بر پاك كردن بدن، نشانهاى از تطهيرِ دل است و اين اولين سرّ از اسرار حج است.
بنابراين، زائر، با غسل احرام متعهد مىشود اولاً، ديگر خود را به گناه نيالايد. ثانياً، از اين پس جز در راه طاعت گام ننهد. ثالثاً، كاستىهاى گذشته را جبران و ترميم كند. غسل احرام با چنين قصد و تعهدى غسل توبه است. آنگاه زائر بيتالله با روح و جسم پاك، جامه طاعت در بر مىكند.
نماز احرام
در ميقات، پيش از احرام، نماز احرام خوانده مىشود. بيشتر فقها به استحباب نماز احرام فتوا مىدهند. برخى نيز در اينباره قائل به احتياط وجوبى شدهاند. بنابراين، شايسته است احرام بعد از نماز باشد.
آنكه عازم بيتالله الحرام است با توجه به سرّ نماز احرام مىگويد: خدايا! من با ستون دين تو، به تو نزديك شدم.
پوشيدن جامۀ احرام
كندن لباس دوخته، به هنگام احرام، به معناى بيرون آمدن از «جامۀ گناه» است. چنانكه پوشيدن لباس احرام كه لباسى ندوخته، رنگ نگرفته، حلال و پاك است به معناى دربر كردن «لباس طاعت» است.