145

فصل دهم:صفا و مروه

صفا و مروه نام دو كوه در نزديكى كعبه است. اين دو كوه از شعائر الهى است: إِنَّ الصَّفٰا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ . ¹

راز تسميۀ صفا بدين نام آن است كه از وصف انبيا، به ويژه آدم(ع) بهره بُرد، و آنان مصطفاى پروردگارند؛ إِنَّ اللّٰهَ اصْطَفىٰ آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْرٰاهِيمَ وَ آلَ عِمْرٰانَ عَلَى الْعٰالَمِينَ . ² امام‌صادق(ع) فرمود: چون حضرت‌آدم(ع) كه صفوةالله بود بر كوه صفا فرود آمد، از صفوةالله و مصطفى بودن آدم، اين كوهْ صفا شد. ³ پس اگر كسى از اين كوه صفا كسب كند مصطفاى خداى سبحان است؛ اللّٰهَ اصْطَفىٰ آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْرٰاهِيمَ وَ آلَ عِمْرٰانَ عَلَى الْعٰالَمِينَ . ⁴ آن حضرت دربارۀ راز نامگذارى مروه به اين نام نيز فرمود: چون حوّا كه مرأة (زن) بود، در كوه مروه قرار گرفت، آن را «مروه» خوانده‌اند. ⁵ بعضى لغويان نيز گفته‌اند: صفا، سنگ املس و صاف، ⁶ و مروه سنگ ريز و برّاق را گويند و نامگذارى آن دو كوه به