74آنها به ظهور رسيد كه قلوب اسلاميان را متأثر و متألم نمود و سبب گرديد كه دولت ايران دعوت ابن سعود را براى شركت در مجمع عمومى حجاز قابل قبول ندانسته و رد نمايد.
از آنجا كه تجليل اماكن مقدسه كه كرورها نفوس از روى عقيده و ايمان، آن نقاط شريفه را مهبط انوار رحمانى و منبع فيض آسمانى مىدانند، از شعائر ملى اسلامى است و مخصوصاً در اين برهۀ از زمان، كه عصر احترام عقايد و آداب ديانتى است و تمام ملل متمدنۀ عالم، از هر قوم و ملت، سعى دارند كه معتقدات مذهبى ديگران را تعظيم و تكريم نمايند و تعدّى و تحميل بر شعائر دينى ساير ملل را منسوخ سازند. بديهى است دولت و ملت ايران نمىتواند ساكت نشسته و تحمل نمايد يك فرقۀ معدود كه نسبت به ملل اسلامى در حكم اقل قليل هستند، عقايد خود را بر تمام عالم اسلام تحميل نمايند. و حقيقتاً جاى بردبارى و تحمل نيست. در عصرى كه هريك از ملل حيه، از براى آثار و قبور حكما و بزرگان و ارباب شعر و صنعت، هرچند كه منسوب به ملل ديگرى باشند، هزارگونه احترامات قائل مىشوند و از اين لحاظ، مابين مليت و قوميت و نژاد فرقى نمىگذارند، يك طايفه فقط به استمساك تعاليم و مبادى خود، آثار ائمۀ هدى و اولياى خدا را كه در روح و قلب كرورها نفوس جاى دارند، منهدم سازند.
دولت ايران اين رفتار را از مقولۀ تجديد اعمال ادوار توحّش و جاهليت تلقى نموده و بر اين كردار فجيع شديداً اعتراض مىنمايد.