119كه موحّد، از توحيد، از فرامين حق، از كتاب حق، از نبوّت انبيا، از امامت امامان و محصول حاكميت اين حقايق - كه آزادى و استقلال، كرامت و حريّت و آبادى دنيا و آخرت است - دفاع كند و با تمام وجود بر سر مهاجمان به حقايق فرياد بكشد و به آنان بفهماند كه ما را با شما سر صلح و تسليم و نيّت نشستن بر سر يك سفره و ارادۀ قبول برنامههاى بنيان سوز نيست.
دين كه پشتوانۀ عقل و فطرت و وجدان است نيز با قاطعيت كامل، اين معنا را از جانب حق و انبيا و امامان به تمام موحدان بيدار دستور مىدهد و از آنان مىخواهد، تا اهل شرك و كفر براى خود عرصۀ جولان مىبينند، بر سرشان فرياد بكشند و با اين فرياد زمينه بيدارى غافلان را فراهم و ميدان نابودى شرك و كفر را آماده كنند.
سكوت در برابر شرك و مشركان، بىتفاوتى در مقابل سردمداران كفر ونفاق محصول جهل و غفلت و نشانۀ ضعف ايمان و سستى ارادۀ انسان است.
انبيا بدون خوف و ترس همراه با اهل توحيد و گاهى يكّه و تنها بر سر اهل شرك فرياد زدند و از آنان با صداى رسا و نعرۀ رعد آسا برائت و بيزارى جستند.