63
از اعمال جاهلانه كه موجب تفرق صفوف مسلمين است، احتراز كنند و لازم است در جماعات اهل سنت حاضر شوند و از انعقاد و تشكيل جماعت در منازل...
جدا اجتناب كنند.»
نگاهى به روايات:
مىدانيم كه اختلاف نظر در بعضى مسائلِ كلامى و فقهى، در ميان مسلمانان داراى سابقه و پيشينۀ تاريخى است؛ بهطورىكه نه به يك قرن و دو قرن ويا ده قرن قبل، بلكه به زمانى منتهى مىشود كه رسول خدا صلى الله عليه و آله به عالم بقا شتافت و طبعاً در قرون اوّليّۀ اسلام و در زمان ائمۀ هدى عليهم السلام در اثر اختلاط و امتزاج شيعه و اهل سنت از يكطرف و وجود اختلاف نظر از سوى ديگر، موجب بحث و گفتگو و طرح سؤال در مسائل مختلف؛ از جمله حضور و عدمحضور در مساجد و شركت نمودن در نمازهاى جماعت اهل سنت پديد آمد، بهخصوص در شهر مدينه كه جز مدت كوتاهى، حكومت و امامت جماعت در اختيار اهل سنت بوده و بيشتر اوقات اين سمت را واليان و حاكمان شخصاً بعهده مىگرفتند.
منابع حديثى ما گوياى اين واقعيت است كه اين موضوع