62
حكم امام:
اين بود گوشهاى از شرايط كنونى ما و بخشى از آنچه در طول تاريخ بر ما گذشته است و نيز آنچه ممكن است قرنها ادامه يابد؛ زيرا با وجود دو عامل قوى و مؤثر؛ يعنى انگيزههايى در جهت تقويت و پيشبرد يك خط فكرى - مذهبى و تلاش بر تضعيف خط فكرى مقابل و اختيار انزوا و دورى پيروان اين خط از صحنۀ اجتماعات و نمازها، كه به طور ناخودآگاه خواستۀ گروه اول را تأمين و زمينۀ پذيرش اهداف آنها را در خارج ساختن گروهِ مقابل از صحنۀ بين المللى - اسلامى را فراهم مىنمايد، نه تنها اميدى براى برطرف نمودن آن ذهنيتهاى غلط و بينشهاى خطرناك و خلاف واقع وجود ندارد بلكه هر چه زمان پيش مىرود و هر چه صفوف از هم دورتر مىشود، دامنۀ برخوردها و سمپاشىها بر ضد ما و بر ضد اصول اعتقادى ما گستردهتر مىگردد. اينجا است كه پيام حياتبخش امام راحل قدس سره خطاب به شيعيان جهان و حكم حضور آنان در صحنۀ عبادى - سياسىِ نماز حرمين شريفين صادر مىشود:
«لازم است برادران ايرانى و شيعيان ساير كشورها،