56
برداشتن و بذل و بخشش آن به همسفران است.»
ابن اعسم در منظومۀ خود گويد:
من شَرَفِ الإنْسانِ فىٖ الأسْفار
تَطْييبُهُ الزّادَ مَعَ الْإكْثار
«از شرف آدمى در سفر اين است كه توشۀ مطبوع فراوان بردارد.»
وَلْيَدْعُ عِنْدَ الوَضْعِ لِلْخُوانِ
مَنْ كانَ حاضِراً مِنَ الإخْوان 1
«و چون آنرا بر سفره نهاد برادرانى را كه حضور دارند دعوت كند.»
بديهى است كه سخاوت در سفر، در شرايط كنونى كه تهيۀ ارز براى زائر ايرانى گران تمام مىشود بدين معنا نيست كه با زحمت پولى تهيه كند و نابجا خرج كند و وقت خود را صرف بازار و خيابان نمايد بلكه اگر توشۀ راهى همراه دارد از قبيل شرينى و پسته و اشياى ديگر، از بذل و بخشش دريغ نكند و در خرج پول در موارد ضرورى مانند كرايۀ اتومبيل و صرف نوشابه در هواى گرم حجاز بخل