42انسان بايد در سفر اخلاق خود را بيش از وطن نيكو گرداند و با همسفران بسيار مزاح كند به گونهاى كه خدا را خشمگين نسازد و كسى را آزار ندهد.
گروه همسفر، همانند اعضاى يك خانوادهاند و بايد در همه احوال از راحت و رنج و رفاه و شدت، به يارى يكديگر بشتابند؛ بخصوص سالخوردگان و افتادگان و بيماران و ضعفا را مراعات كنند كه اين كار علاوه بر اين كه يك فضيلت اخلاقى است، اجر و ثواب دارد و ارزش حج را بالا مىبرد.
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد:
«مَنْ أَعَانَ مُؤْمِناً مُسَافِراً فَرَّجَ اللّٰهُ عَنْهُ ثَلَاثاً وَ سَبْعِينَ كُرْبَةً، وَ أَجَارَهُ فىٖ الدُّنْيَا وَ الآخِرَةِ مِنَ الْغَمِّ وَ الْهَمِّ، وَ نَفَّسَ كَرْبَهُ الْعَظِيمَ يَوْمَ يَغَصُّ النَّاسُ بِأَنْفَاسِهِمْ». 1
«كسى كه مؤمن مسافرى را يارى رساند خداوند گرفتاريش را برطرف كند و در دنيا و آخرت او را در پناه خود گيرد و از غم و اندوه گرانبار روز قيامت،كهمردم رابههراس مىافكند،رهايى بخشد.»