157رائج در ميان مسلمانان به هنگام توسل به ارواح مقدسه همان درخواست دعا و اين كه روح مقدس پيامبر يا امام از خداوند بخواهد كه خدا گناه او را ببخشد، و حاجت دنيوى يا اخروى او را برآورده كند.

چنين درخواستهايى هرگز به معناى عبادت ارواح مقدسه و پرستش آنها نيست، زيرا درخواست كننده، نه به «الوهيّت» آنها معتقد است نه به «ربوبيّتشان» و نه آنها را خدا مى‌داند، و نه كارگزاران جهان آفرينش و يا بخشى از آن و نه معتقد است كه بخشى از افعال خداوند به آنها واگذار شده است، بلكه آنان را بندگان پاك و فرمانبر درگاه خدا مى‌داند كه در زندگى دنيوى كوچكترين خلافى را مرتكب نشده‌اند، و برآورندۀ حاجت، خود خداست و در حقيقت توجه به اسباب توجه به «مسبّب الاسباب» مى‌باشد.

متوسلانِ با معرفت، براى اين اسباب و وسائل، نه اصالتى قائلند و نه استقلالى، بلكه آنان را وسيله‌اى مى‌دانند كه خداى سبب ساز، آنها را مجراى فيض و طريق وصول رحمت خود قرار داده وخود نيز مؤمنان را به تحصيل آن، امر نموده‌است، آنجا كه مى‌فرمايد: يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ وَ جٰاهِدُوا فِي