86بدانند و راحت با او سخن بگويند و رابطه برقرار كنند و عظمت و شخصيت والاى او، مانع ارتباط و انس مردم با وى نگردد.

5 - ذكر دائم

حضرت رسول صلى الله عليه و آله پيوسته به ياد خدا بود، هم در دل و هم در زبان، هرگاه از مجلس برمى خاست مى‌گفت:

«سُبحانَكَ اللّهمّ وَ بِحَمدِكَ...». ¹

هنگام خوابيدن، هنگام بيدار شدن از خواب، هنگام آمادگى براى نماز شب در رختخواب، سر سفره، بعد از غذا، هنگام سفر و.... در همه حالات، دعا مى‌خواند و ياد خدا مى‌كرد. هنگام دعا مانند مسكينى كه غذا مى‌خواهد متضرّعانه به درگاه خدا دست بلند مى‌كرد. روزى هفتاد بار مى‌گفت «اَستَغفِرُاللّٰه» با آنكه معصوم بود و گناهى از حضرتش سر نزده بود. هنگام خواب به توصيۀ جبرئيل امين «آية الكرسى» مى‌خواند. ²

اين، نشانۀ راه و رسم بندگى و عبوديت و توجه كامل و پيوسته به «معبود» است تا امت او، اين گونه «ادب عبوديت»