46
4 - سخن با تبسّم
از نمودهاى حسن خلق، آميختن سخن با لبخند است.
هم جاذبه مىآفريند، هم سخن را دلنشينتر مىسازد.
سخن گفتن پيامبر صلى الله عليه و آله آميخته به تبسمى مليح و دلنشين بود:
«كانَ رَسُولُ اللّٰه صلى الله عليه و آله اذا حَدَّثَ بِحَديثٍ تَبَسَّمَ فىٖ حَديثِهِ». 1
گاهى هم با ديگران، با گفتار خويش، مزاح و شوخى مىكرد، با اين هدف و قصد كه آنان را مسرور و خرسند سازد. 2
5 - خلاصه گويى
پر حرفى، آزار دهندۀ شنونده است و او را خسته مىكند. سخنرانىهاى طولانى موجب گريز افراد از جلسات مذهبى، يا نماز جمعه و مجالس وعظ مىگردد. رسول اكرم صلى الله عليه و آله كه همۀ كلماتش نور و حكمت و آموزنده بود، رعايت مىكرد كه خطبههايش كوتاه باشد:
«كانَ اقْصَرَ النّاسِ خُطبةً وَاَقَلَّهُ هَذَراً». 3