28به روايت زيد بن ثابت:
«كُنّا اذا جَلَسْنا الَيْهِ انْ اخَذْنٰا بِحَديثٍ فى ذِكرِ الآخِرَةِ اخَذَ مَعَنا وَ انْ اخَذْنا فِى الدّنيا اخَذَ مَعناوَ انْ اخَذْنا فى ذِكرِ الطَّعامِ وَالشَّرابِ اخَذَ مَعَنا...» 1
چنان بوديم كه هرگاه در خدمت او مىنشستيم، اگر شروع مىكرديم به سخن گفتن در ياد آخرت، با ما در همان موضوع صحبت مىكرد، و اگر به دنيا مىپرداختيم، او هم با ما از دنيا سخن مىگفت و اگر از خوردنى و نوشيدنى مىگفتيم، آن حضرت هم دربارۀ همان با ما به سخن مىپرداخت.
اين نهايت مردمى زيستن آن بزرگوار بود و خود را تافتهاى جدا بافته از مردم نمىدانست (اگر چه در واقع، چنان بود).
6- مراعات حال ديگران
رسول خدا صلى الله عليه و آله مظهر رأفت الهى و نسبت به مؤمنان «رؤوف و رحيم» بود، اين رأفت و رحمت، در موارد بسيارى از رفتار و سيرهاش متجلّى بود، حتّى در نماز و خطبه و سخنرانى.
به فرمودۀ امام على عليه السلام :