25رسول خدا صلى الله عليه و آله هم كلام خويش را با تبسّم مىآميخت، هم چهرهاى خندان داشت، هم به چهرۀ ديگران لبخند مىزد و خوشرويى و خوشخويى با مردم از خصلتهاى وى بود. در حديث است:
«كانَ اكْثَرَ النّاسِ تَبَسُّماً و ضِحْكاً فٖى وُجُوهِ اصْحابِه». 1
بيش از همه، لبخند داشت و در روى يارانش خنده مىزد.
3- ادب در برخورد
حالت و گفتار هر كس در اوّلين لحظۀ برخوردش با مخاطبان آينهاى است كه درون را نشان مىدهد. سلام گفتن و دست دادن و مصافحه كردن، نشان ادب، تواضع و حسن خلق است.
در حديث آمده است:
«كانَ مِنْ خُلْقِهِ ان يَبْدَأَ مَنْ لَقِيَهُ بالسّلامِ». 2
از خلق و خوى حضرت آن بود كه با هر كس برخورد مىكرد، آغاز به سلام مىنمود.
«اِذا لَقِىَ مُسلِماً بَدَأَ بالْمُصافَحَة». 3
هرگاه با مسلمانى ديدار مىكرد، با او دست مىداد.