44 يفض عليه عبرة و لم ينظر إلى موضعه من قلبه و قلوب أهل بيته ليرضي اللّٰه عزّ و جلّ بصبره و يَسْتَسلِمَ لأمره في جميع الفعال و قال صلى الله عليه و آله : لَو لاٰ أن تحزن صفية لتركته حتى يحشر من بطون السباع و حواصل الطير و لو لا أن يكون سنة بعدي لفعلت ذلك».

«اين مطلب را كه در بارۀ حضرت ابراهيم گفتى، صحيح است، ولى خداوند براى جبران اين ناراحتى، بلافاصله فديه و عوض (گوسفند بهشتى) را بر وى فرو فرستاد. اما محمد صلى الله عليه و آله بر مصيبتى بالاتر از آن مبتلا گرديد؛ زيرا در كنار جسد بى‌روح و مُثله شدۀ عمويش و ناصر و ياور دينش، حمزه اسداللّٰه و اسدالرسول قرار گرفت، ولى براى جلب رضاى خداوند و تسليم امر او صبر و شكيبايى را در پيش گرفت، نه اظهار ناراحتى كرد و نه اشكى جارى ساخت و نه به جايگاه و محبوبيت حمزه كه در دل پيامبر و خاندانش از آن برخورداربود، توجّه نمود و چنين فرمود: اگر نبود حزن و اندوه صفيه و اينكه پس از من مردم از اين روش پيروى كنند، پيكر حمزه را دفن نمى‌كردم تا از شكم درندگان و پرندگان محشور شود.» ¹