42
النَّبِيُّ وَ مِنْكُمُ الْمُكَذِّبُ، وَ مِنَّا أَسَدُ اللَّهِ وَ مِنْكُمْ أَسَدُ الْأَحْلاٰفِ وَ مِنَّا سَيِّدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ، وَ مِنْكُمْ صِبْيَةُ النَّارِ وَ مِنَّا خَيْرُ نِسَاءِ الْعَالَمِينَ وَ مِنْكُمْ حَمَّالَةُ الْحَطَبِ...». 1
«مگر نمىبينى - نه اينكه بخواهم خبرت دهم بلكه به عنوان شكر و سپاسگزارى نعمت خداوند مىگويم - جمعيتى از مهاجران و انصار در راه خدا شربت شهادت نوشيدند و همۀ آنان مشمول فضل خداوند مىباشند، امّا هنگامىكه شهيد ما (حمزه) شربت شهادت نوشيد به او گفته شد «سيدالشهدا» و رسولاللّٰه هنگام نماز بر وى (بهجاى پنج تكبير) هفتاد تكبير گفت... چگونه ايندو خاندان با هم برابر است، در حالىكه پيامبر (محمّد) از ما است و تكذيب كنندۀ او (ابوجهل) از شما.
اسداللّٰه (حمزه) از ما است و اسدالأحلاف؛ يعنى ابوسفيان سركرده و سامان دهندۀ احزاب براى جنگ با پيامبر از شما. دو سيّد و آقاى جوانان بهشت (حسن و حسين) از ما هستند و كودكان آتش (فرزندان مروان يا عقبةبن ابى معيط) از شما. بهترين زنان جهان (فاطمه) از ما است و حمالة الحطب (همسر ابولهب) از شما...»