205در سال 893 توسعه يافت و به دستور ملك اشرف قايتباى 1 و با سرپرستى شاهين الجمالى متولّى حرم شريف نبوى صلى الله عليه و آله در سمت غربى آن چاهى حفر شد و چاه ديگرى نيز با چند دستگاه دستشويى به فاصلۀ دور از حرم، براى استفادۀ زائران احداث گرديد.
مَصْرع حضرت حمزه عليه السلام
ابراهيم رفعت با بيان اينكه در بيشتر منابع تاريخى آمده است: «مصرع» و محلّ شهادت حضرت حمزه در دامنۀ «جبل الرمات» بوده و پيامبرخدا صلى الله عليه و آله پيكر او را به اين محلّ مسطح و هموار منتقل كرده و در آنجا دفن نموده است، به معرفى مصرع پرداخته، مى‌گويد:
در داخل ساختمان «مصرع»، ضريحى ديده مى‌شود كه در اطراف آن پنج بيت شعر نوشته شده، با مطلع:
أعظم بمشهد ليث اللّٰه حمزَة مَنْ
بيوم احُد لخير الخلق قد نصراً
«چه با عظمت و با شكوه است محلّ شهادت شير خدا حمزه؛ كسى‌كه در جنگ احد به بهترين خلق يارى كرد.»
ابراهيم رفعت سپس قطعه شعر ديگرى‌رانقل مى‌كند كه در لوحى نوشته‌اند و در داخل ساختمان مصرع نصب كرده‌اند كه از جملۀ ابياتش اين است 1 :
مسجد حاز كلّ فخر وسؤدد
«اين مسجدى است كه تمام افتخار و بزرگى را حايز گرديده و اكنون نور او بر عرش صعود مى‌كند.
اين مسجدى است كه روح بهترين شهيد، از آن براى نيل به سعادت ابدى به سوى خدا رجعت نمود.»
ابراهيم رفعت مى‌گويد لوح ديگرى در بالاى ضريح «مصرع» ديده مى‌شود كه در آن، اين دو بيت نگاشته شده است:
قِفْ على أبوابنا في كلّ ضيقٍ
«در هر پيش‌آمد ناگوار به آستانۀ ما ملتجى باش و