179
«ميان من و اين دروغگوى آلوده به گناه، حقه‌باز و خائن قضاوت كن.»
و عمر درپاسخ وى‌گفت : «أ تعلمان أنّ رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و آله - قال: لا نوّرث ما تركناه صدقة»؛ «شما هر دو مى‌دانيد كه پيامبر خدا فرموده است: ما پيامبران، از خود ارثى نمى‌گذاريم، آنچه از ما مى‌ماند، صدقه است.» 1
در اين روايت ساختگى كه به‌وسيلۀ زهرى نقل شده، هدف و خواست حكومت اموى، از هر دو جهت تأمين شده است؛ زيرا از طرفى شخصيت والاى امير مؤمنان تحقير و موهون گرديده؛ به‌طورى‌كه حاضر شده است در ارث و تركۀ پيامبر خداكه مى‌دانست حقى در آن ندارد، طمع ورزد و به‌مقام مطالبه درآيد و آنگاه با عمويش آنچنان منازعه و مشاجره كند كه از زبان او با آن اوصاف زشت معرفى شود! به‌طوريكه وجود تنها يكى از آن اوصاف دريك فرد، شخصيت او را به پست‌ترين مرحله پايين مى‌آورد و او را بكلّى از ارزش ساقط مى‌كند و حاشا وصىّ پيامبر صلى الله عليه و آله از اين تهمتها!
و از طرف ديگر، عملكرد ابوبكر در غصب فدك و استناد او به حديث ساختگى «نَحْنُ مَعٰاشِرَ الأَنْبِيٰاءِ لاٰ نُورّث» كه يك موضوع حساس و مورد اختلاف در ميان اهل بيت و