94برائت در اولين آيه را براى نقض عهد و پيمان با مشركان دانسته و برائت در آيۀ دوم را براى قطع موالات و دوستى و احسان به آنان. ¹علامه طباطبايى نيز گرچه بازگشت هر دو را به يك معنا دانسته كه همان «برائت از مشركان» است، اما آيۀ اول را به قرينۀ ...إِلَى الَّذِينَ عٰاهَدْتُمْ مِنَ الْمُشْرِكِينَ اعلان برائت از مشركان شمرده و آيۀ دوم را به قرينۀ إِلَى النّٰاسِ خطاب به همۀ مردم دانسته‌اند تا از برائت خدا و رسولش از مشركان اطلاع يابند و خود را براى تحقق امر الهى درباره مشركان؛ يعنى كشتن آنها كه پس از گذشت چهار ماه خواهد بود، آماده سازند. ²فخر رازى وجوهى را در اين زمينه مطرح كرده كه برخى از آنها قابل ملاحظه است. مى‌گويد:

«مراد از آيۀ اول، اخبار به ثبوت برائت است و مراد از آيه دوم، اطلاع دادن به همه مردم است تا از آنچه كه ثابت شده، آگاهى يابند... (وجه ديگر) آن است كه خداوند در آيۀ اول برائت از مشركينى را كه با مسلمانان پيمان بسته و پيمان‌شكنى كرده بودند،