79پروردگار بودهاند. آنان بهترين دوستان و بدترين دشمنان را داشتهاند. جاذبه و دافعۀ آنان توأم با يكديگر و در حد اعلى بوده است. حقيقت دين در وجود آنان تجلّى يافته بود.
برخلاف تصور عدهاى راحتطلب و عافيتجو، دين منحصر به «محبت و دوستى و رفتار مسالمتآميز» نيست، بلكه «محبت» و «خشم» در دين و توأم با يكديگر متبلور است. امام صادق عليه السلام هر دو را واجب مىشمارد 1 و بر همين اساس «برائت از دشمنان خدا» به عنوان تعقيبات نماز 2 و نيز هنگام خواب و با خواندن برخى از سور قرآن فضيلت دارد. 3 ادعيه و زيارات ما مملوّ از لعن و نفرين و ابراز انزجار از دشمنان خدا و رسول خدا و اهل بيت اوست.
آنان كه «قرآن مجسم» بودند، اين تعاليم را از قرآن فرا گرفته و مردم را بدان ترغيب مىكردند.
در آيات متعدد قرآن، خداى سبحان و فرشتگان الهى، كافران و مشركان را لعن و نفرين مىكنند. بر اساس تعاليم قرآن،تولّى و تبرّى دو اصل از فروع دين ما شمرده شده است.